Moeder is voor Moederdag!

Moeder is vóór Moederdag!

Mi-Ling Hu - 28 april 2017


Bijna negen jaar geleden. Dat ik mijn man opbelde op zijn werk met hét nieuws: we werden een papa en mama! De zwangerschapstest was overduidelijk. En de tweede, de derde en vierde ook :). Na twee jaar proberen, was ik eindelijk zwanger! Maar een roze wolk was ver te zoeken. Moeder Natuur sloeg direct toe: zwangerschapsmisselijkheid.  


rustig maar, het gaat vanzelf over

Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Alles kwam eruit met als gevolg dat ik ook niks meer durfde te eten. In een maand tijd viel ik negen kilo af. Mijn verloskundige deed het af met een: "Ach, iedere zwangere heeft last van misselijkheid. Niets om je zorgen om te maken. Ook mijn familie nam het niet zo serieus. Het zou vanzelf weer over gaan.


Maar de misselijkheid ging niet over. Het werd van kwaad tot erger. Koken, boodschappen doen of poetsen, het ging allemaal niet meer. Zelfs iets simpels als tv kijken of lezen, alles leidde tot overgeven. Wat voelde ik me toen miserabel. Aan de ene kant was ik dolblij, omdat we eindelijk zwanger waren. Aan de andere kant voelde ik me bedrogen. Was dit nu wat zwanger zijn inhield? Nou, dan kon het me gestolen worden! Dat dubbele gevoel, zo verschrikkelijk. Wat voor ontaarde moeder in spé was ik toch!


zwangerschapsmisselijkheid

Onze huisarts nam me gelukkig wel serieus. In mijn urine werden ketonen gevonden, een teken dat het goed mis met me was. Doordat ik al een tijdje niks binnenhield, was mijn lichaam begonnen te teren op zijn vetreserves. Met andere woorden, ik was gewoon mezelf aan het opvreten!

Ik had hyperemesis gravidarum, ofwel zwangerschapsmisselijkheid. Dus niet de gewone misselijkheid, maar de gevaarlijke waarbij je door blijvende misselijkheid en braken heel snel, veel gewicht verliest en kans loopt op ondervoeding en uitdroging.

Mijn arts gaf me de keus: of naar het ziekenhuis waar ik met een infuus in een arm zielsalleen op een prikkelarme kamer moest vertoeven of nog een keer thuis proberen weer te eten op eigen kracht. Het werd het laatste.


one coca cola please!

In onze slaapkamer maakte ik mijn eigen stilteruimte. Naast me stond een beker vol coca cola (het moest per se de echte zijn!) met ijs en een rietje. Mijn redding! Om de zo veel minuten dronk ik hier kleine beetjes van. Dat hielp tegen de misselijkheid en ik kon het binnenhouden. En verder? Lag ik, en lag ik, en lag ik en lag daar. Vergezeld door het vervloekte geluid van de kerktoren die me om hele, halve  uur én om het kwartier vertelde hoe ellenlang de dagen waren.

En mijn man... Mijn lieve, lieve man, vol zorgen om mij en ons zoontje. "Verdomme, eet nou eens!" riep hij me een keer uit pure frustratie toe. Niet bepaald bevorderend voor mijn eetlust, druk werd alleen maar groter. Hoorde ik hem 's avonds thuiskomen op de motor, dan trok ik meteen een sprintje naar de wc. Als ik eraan terugdenk, proef ik de gal al in mijn keel opborrelen. Ja, die eerste maanden van mijn zwangerschap waren niet echt roze wolk. Puur en alleen op wilskracht heb ik het volgehouden.

schopje

 En toen, rond vijftien weken, maakte mijn zoontje contact. Alsof hij wist dat ik het zwaar had en wel een hart onder de riem kon gebruiken :). Mijn kleine 'parasietje' schopte me! Dat eerste teken van leven, daar deed ik het allemaal voor! En nu, mijn zoon van acht, met handen en voeten bijna even groot als die van mij, die me over een paar jaar waarschijnlijk al voorbij is gegroeid. Die me wel even laat zien hoe sterk hij is wanneer hij me probeert op te tillen. 

Ons tweede kindje werd exact negen maanden na de geboorte van ons eerste kindje verwekt. Alle zwangerschapsperikelen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. We wilden een tweede en aangezien we al over de dertig waren en de eerste zo lang op zich had laten wachten, wilden we direct voor een tweede gaan. Ook de tweede startte met een flinke misselijkheid, maar ouder en wijzer geworden pakte ik het dit keer beter aan. Coca cola werd met grote sloten aangevoerd, en dit keer bleef ik eten, tegen mijn misselijkheid in.


de tweede zondag van de maand mei

Als ik naar mijn zoon en dochter kijk, samen gek doen op muziek of spelend met kussens en dekens. Dan voel ik me zo gezegend en gelukkig. Wij hebben bewust voor kinderen gekozen, geen idee wat we ons in het hoofd haalden. Al die slapeloze nachten, puberende peuters, het gevoel geen eigen leven meer te hebben... Maar toch, het is het me allemaal waard geweest.

Elk jaar, op de tweede zondag van de maand mei, vieren we onze moeders en oma's. Onze mama's die ons liefdevol gedragen hebben in hun buik. Die ons verzorgden als we huilden, geduldig onze luiers verschoonden en ons de borst of fles wanneer we maar wilden. Die kusjes uitdeelden op pijnlijke knieën of ons troostten als we verdrietig waren.


Op Moederdag staan we één dag stil bij hun onvoorwaardelijke liefde en onnoemlijke kracht. Dit jaar wil ik stilstaan bij mijn eigen moederschap. Ik begrijp je mama, ik vóel het. Ik ben oh zo belangrijk voor mijn kinderen en ik dank mezelf iedere dag weer dat ik er voor ze ben. Iets wat ik kan door in de eerste plaats goed voor mezelf te zorgen. Dus ik voel me niet schuldig, althans dat wordt stééds een beetje minder ;), als ik de boel lekker de boel laat. Hup, die benen van mij gaan lekker de tafel op, vergezeld met een heerlijk kopje thee en een damesblad. Die vaat blijft ook nog wel even staan, en het eten komt heus wel op tafel. De kids mogen lekker op de iPad, zolang ik maar mijn mamatijd krijg. Ik geniet van de stilte die ik om me heen heb gesponnen en knor van innergelukzaligheid. 

Dus voor alle mama's: geniet van je welverdiende moeder vóór Moederdag!


Liefs,

Mi-Ling


Over de blogger



Mi-Ling Hu is co-owner van Dare by vk. Ze vindt het heerlijk om uit te slapen, te bingen of gek te doen met haar 2 kids. Liefde voor gezin, familie en vrienden gaat haar boven alles, maar ze zegt zeker geen nee tegen een ontspannen avondje me-time! 


Ook interessant

Even voorstellen
 Vera: Zoooo Mi-Ling, stel je eens voor...

 Mi-Ling: Ja lekker, mag ik als eerste! Okee, ik zal mezelf wel opofferen. Zoals altijd! (steekt tong uit naar Vera)


Er zijn geen producten in deze categorie.